Niet in één grote crisis.
Maar in honderden kleine momenten.
Momenten waarop ik verantwoordelijkheid nam.
Nog iets oploste.
Nog even doorging.

En toen confronteerde het leven me.

Met beslissingen van anderen waar ik geen vat op had. Met situaties die ik niet had zien aankomen. En met reacties van mezelf die ik steeds moeilijker kon plaatsen.

En ergens daarin besefte ik dat het zo niet verder kon. Of moet ik zeggen: wou. En dat ik zelf nog iets te kiezen had, ook al voelde het lang niet zo.

Ik wou een manier vinden om mijn verantwoordelijkheden te dragen, de zorg voor mijn kinderen, mijn professionele ambities, en tegelijk ruimte te maken voor wat ik zelf verlangde. Genieten. Plezier. Diepgang.

Want ik kon heel veel dingen blijven doen. Maar wou ik dat ook? En hoe kon ik ze blijven doen op een manier die beter bij mij paste?

Familiebedrijven zijn mijn expertise. Maar vooral: ze fascineren mij. Omdat ze één van de mooiste én meest complexe menselijke systemen zijn die bestaan.

Mensen bouwen samen iets op dat groter is dan zichzelf.
Er ontstaat verbondenheid. Betekenis. Erfgoed.

Maar precies daar kunnen mensen zichzelf ook verliezen. Want in familiebedrijven lopen liefde, verantwoordelijkheid en loyaliteit voortdurend door elkaar. Verweven met verwachtingen, geschiedenis en toekomst.

Een beslissing gaat zelden alleen over de beslissing. Een grens stellen voelt soms als verraad. Een eigen keuze maken raakt vaak veel meer dan alleen jezelf.

En meestal ligt de oplossing niet in een extra charter. Een nieuwe structuur. Of nog betere afspraken.

Wat vaak nodig is, is eerlijk kijken naar wat niet benoemd wordt. Naar wat er onder de oppervlakte speelt. Naar de spanning tussen:

Ik studeerde Economische Wetenschappen aan de Universiteit Gent en stond twaalf jaar mee aan het hoofd van het familiebedrijf Van Laecke Group.

Als co-CEO.
Als dochter.
Als mens.

Ik ken de trots van een naam die tegelijk een verantwoordelijkheid wordt. Ik ken de spanning wanneer zakelijke keuzes nooit alleen zakelijk zijn. En ik weet hoe gemakkelijk het is om jezelf onderweg kwijt te raken terwijl je probeert alles samen te houden.
Daarnaast voedde ik jarenlang mijn kinderen alleen op. Ik koos voor een andere professionele richting en bouwde mijn eigen onderneming uit.

Ik leerde opnieuw ontvangen. Opnieuw vertrouwen. Opnieuw kiezen. Niet één keer. Maar telkens opnieuw.

Wat ik onderweg ontdekte, is dat verantwoordelijkheid nooit het probleem was. Liefde ook niet. Loyaliteit ook niet. 

Daarom geloof ik niet dat mensen per se minder invulling van hun rollen nodig hebben.
Maar ik geloof wel dat ze die mogen leren dragen zonder zichzelf te verliezen in één ervan.

Mijn leven is niet perfect. Maar ik zou niet meer willen ruilen.

Ik ervaar meer rust, meer vrijheid, meer voldoening. Ik geniet opnieuw. Van mijn werk. Van de mensen rondom mij. Van de ruimte om keuzes te maken die bij mij passen.

En dat is wat ik jou ook gun. Niet een perfect leven. Maar een leven dat werkelijk van jou voelt.

Een helderheidsgesprek is een eerste stap. 90 minuten samen kijken naar wat er werkelijk speelt en of mijn manier van werken past bij wat jij nodig hebt.